Nog erger dan orkanen zijn windhozen. Een orkaan heeft een windsnelheid van minimaal 115 km/uur.
Soms ziet men aan de onderzijde van een wolk op slurven gelijkende uitsteeksels. De slurven, die in een punt uitlopen, worden steeds langer tot ze zich in de lucht oplossen of tenslotte het aardoppervlak bereiken.
Op de plaats waar dat gebeurt, lijkt het of zich plotseling uit het water een zuil verheft of op het land een stofwolk oprijst. Het zijn stof- en waterhozen, die in de zomer voorkomen.

Gewoonlijk zijn ze in ons land ongevaarlijk, maar een enkele keer hebben ze zo’n omvang, dat ze aanzienlijke schade aanrichten.

Zo’n windhoos trof bijvoorbeeld in 1925 het plaatsje Borculo, waarbij het grootste deel van het dorp werd vernield. Deze windhoos ontwikkelde zich tot een cycloon, de beruchte cycloon van Borculo.
In de tweede wereldoorlog ontwikkelde zich boven het IJsselmeer een bui met maar liefst elf slurven.
Op 14 augustus 1972 Trok er een windhoos over Ameland en ongelukkigerwijs juist over de camping bij Nes. Er stond geen caravan meer overeind.
Op 3 oktober 1977 trok er, tijdens een geweldige regenbui, een windhoos langs de zuidkant van Aalten die een kapitale boerderij vernielde.